Entrevistan a Iria Misa os alumnos de 3º ESO.

Iria con Raquel e Jorge o día da entrevista.

Iria con Raquel e Jorge o día da entrevista.

Iria Misa Peralba foi unha das gañadoras dos Premios Xerais 2016 coa obra Xa non estou aquí (Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil ). Aproveitando que está con nós este curso, no María Sarmiento, como profesora de inglés, facémoslle unha entrevista. Velaquí deixamos as preguntas e as súas respostas.

-Sabemos que quedaras finalista nun certame de relatos sobre inmigración no concello de Nigrán. Preocúpache o tema da inmigración?

Este é un tema que nos debería preocupar a todos; non nos decatamos de que en calquera momento da nosa vida poderiamos ser nós os migrantes.

-A novela premiada Xa non estou aquí ten protagonista adolescente. Sínteste cómoda entre adolescentes?

– Se non me sentise cómoda entre adolescentes non me podería dedicar á ensinanza, porque penso que para ser profesor no ensino secundario e no primario tamén hai que ter certa vocación e certa dispoñibilidade a ter empatia cos teus alumnos; claro  que me sinto cómoda; obviamente moitas veces sinto que cantos máis anos vou cumprindo a diferenza é maior, pero gústame estar con eles, saber o que pensan, rir con eles… Unhas veces é mellor e outras peor; dar clases no é sempre sinxelo, pero fóra do contexto educativo si que é moi interesante.

– “I’m rooted, but I flow” , é unha frase de Virginia Wolf que aparece no teu perfil de Twitter. Dalgunha maneira escribir en galego é volver ás raíces?

 -Si, claro que si que o é. A miña formación académica, na carreira foi en inglés, todos os libros que lin e que me estimularon a querer ser escritora veñen do inglés. Cando eu tomei a decisión de que quería escribir tiven que optar por unha lingua e decidín optar polo galego porque son galega e é importante que empreguemos a nosa lingua para a literatura e para todos os ámbitos da nosa vida.

-A tua formmación en filoloxía e na Literatura inglesa vai abrirlle campos temáticos e formais á Literatura galega?

Non sei se llos vai abrir á Literatra galega, paréceme un pouco pretencioso, pero para min si que o vai facer porque eu sinto que ao poder ler en inglés orixinalmente teño acceso a certo tipo de obras e autores sobre os que non recaería a miña atención  se non puidera lelos na lingua orixinal. Iso para min é moi enriquecedor.

-Os premios son un bo estímulo á escrita e para a normalización da lingua?

Si, claro que si, os premios son esenciais. No meu caso, comezar a miña andaina literaria gañando un premio é moi importante porque cando eu comecei a escribir sentíame insegura e é moi difícil chamar á porta dun editor se non tes a seguridade de que os teus escritos pagan a pena. E claro, cando gañas un premio sínteste respaldada. E tamén son moi importantes para a normalización , que se aposte por estes premios para a literatura galega, que saian á luz, que aparezan nos medios de comunicación axuda a que a situación se normalice e que o galego se estenda. A xente ten que ler en galego.

-Sabemos por unha entrevista na Radio Galega que tés máis obras escritas aínda que non publicadas. Seguirás na narrativa ou tamén exploras a poesía?

-A poesía non a exploro. Quizais nun comezo me daba por facer pequenos poemiñas, pero penso que escribir poesía realmente boa é moi difícil e aínda non sentín ese impulso. No futuro quen sabe.

-Dinos un autor/a  da Literatura galega que te animara á escrita.

-A autora que máis me animou á escrita é Ledicia Costas. É unha rapaza que leva escribindo desde moi nova, este ano acadou o Premio Nacional de Literatura infantil y Juvenil (2015) con Escarlatina, a cociñeira defunta, Xerais… Escoita o audio.

-Ademais de Xa non estou aquí cando saia do prelo. Outra recomendación lectora para este verán?

Recomendacións lectoras:

     opintordosmoxardin

neboa       escarl

Desde aquí o noso agradecemento a iria pola súa disposición e amabilidade para contestarnos estas preguntas.

Raquel Dos Santos e Jorge Fraga, 3º A

Advertisements

Doodle de Google a Clara Rockmore, mestra do theremin e estrela da electrónica.

img_djuarez_20160309-072441_imagenes_lv_otras_fuentes_doodle-kZi-U40309994440ivB-992x558@LaVanguardia-Web

https://g.co/doodle/jxmspf

Clara Rockmore naceu en  Lituania (1911). Xa desde pequena destacaba como músico polo que ingresou no conservatorio de San Petersburgo. Clara estudou violín e prometía ser unha virtuosa, pero unha enfermidade nos ósos forzouna  a abandonar os estudos deste instrumento.

Debido a esta enfermidade e a non querer abandonar o seu soño de converterse nunha gran artista, Clara Rockmore comezou a especializarse no Theremin e probabelmente, converterse nunha das mellores músicos deste peculiar instrumento que non hai que «tocar» de xeito físico, senón que funciona a través das ondas no aire.

Os pais de Clara quixeron que as súas fillas se converesen en grandes músicos dos seus respectivos instrumentos, pois a irmá de clara era unha gran pianista; tiveron que pasar grandes calamidades até que chegaron ilegalmente aos Estados Unidos para que as irmás Rockmore explotasen ao máximo o seu talento.

Clara era tan prodixiosa co theremin que o propio creador do instrumento, Louis Theremin estaba namorado dela e propúxolle numerosas veces unha relación, a cal, Clara rexeitou e terminou casando co avogado Robert Rockmore de quen tomou o seu apelido ata a súa morte en 1998 na cidade de Nova York.

O theremin serviu de inspiración a numerosos artistas quen o aplicaron no cine para crear efectos especiais como Alfred Hitchcock ou clásicos do Rock como Pink Floyd, Rolling Stones ou Led Zeppelin entre outros. O theremin e a evolución que lle dió Clara Rockmore axudou a confeccionar os sintetizadores que coñecemos hoxe en día para producir música electrónica.

Cancións famosas co theremin:

Led Zeppelin – Whole Lotta Love
https://youtu.be/uiLKT5rPHBA
Pink Floyd – Welcome To The Machine

 

O instrumento tamén aparece no capítulo de  The Big Bang Theory, «The Bus Pants Utilization»
Adiviñades quen o toca?

 

A fotografía de Sebastião Salgado.

O xove Yahara co seu mono. Os awá forman unha das comunidades máis ameazadas do planeta debido á deforestación descontrolada do Amazonas brasileño.

O xove Yahara co seu mono. Os awá forman unha das comunidades máis ameazadas do planeta debido á deforestación descontrolada do Amazonas brasileño.

Coñezo a fotografía de Sebastião Salgado desde hai anos, desde que vin unha exposición das súas fotos sobre “Os Sen Terra” nos claustros de San Francisco, en Viveiro. Esa exposición pasou logo á Casa da Administración  de Sargadelos en Cervo. Inda que o lugar non era o máis axeitado para expoñer fotografía, a forza das imaxes compensaban as carencias.

Sebastiãou Ribeiro Salgado nace en Aimorés, no estado de Minas Gerais (Brasil), o 8 de Febreiro do ano 1944. Estuda economía na Universidade de São Paulo e na Universidade de Venderbit (EUA). En 1968 logra o máster en economía. Entre os anos 1969 e 1971 viaxa a París onde obtén o doutorado na Escola Nacional de Estatística Económica.

Logo viaxa a Africa contratado pola Organización Internacional do Café, alí descobre a fotografía cando se dá conta de que lle era de gran axuda para documentar e ilustrar os seus traballos de economía. En 1973 xa de regreso en París, e logo de revisar as imaxes que obtivera en  Africa decide abandonar a economía para dedicarse ao labor de reporteiro gráfico.

Nos seus primeiros traballos documentou a outra cara de Africa (Sahel) e os traballadores inmigrantes de Europa.Entre 1986 e 1993 desenvolve un proxecto para documentar a desaparición dos traballos manuais no mundo. O resultado do mesmo foi unha exposición e un libro “Workers”.

Desde 1980 ata 1997 traballou en Brasil nun proxecto por documentar aos traballadores rurais que loitan para recuperar as súas terras. O libro que xurdiu deste traballo chamouse “Terra” e conta cun prólogo de José Saramago e poemas de Chico Buarque. Parte das fotos foron doadas ao MST (Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra) de Brasil.

(MST) Estado de Sergipe, Brasil. 1996

(MST) Estado de Sergipe, Brasil. 1996

Un dos últimos proxectos de Salgado  é Génesis, traballo resultado de fotografar durante oito anos animais e persoas que viven illadas no mundo moderno.

As mulleres Mursi e Surma son as últimas no mundo en levar pratos labiais. Ningún antropólogo puido explicar con certeza a orixe e a función desta práctica. Algúns din que esta mutilación, antiestética aos ollos dos esclavistas, foi imposta polos homes para protexer ás súas mulleres das incursións esclavistas. Só as mulleres que pertencen a unha casta superior teñen dereito a levar os pratos labiais, que se mostran con orgullo cando camiñan polo pobo en compañía do seu esposo e fillos. Pobo Mursi de Dargui no Parque Nacional Mago, preto de Linka. Etiopía. Setembro e outubro de 2007

As mulleres Mursi e Surma son as últimas no mundo en levar pratos labiais. Ningún antropólogo puido explicar con certeza a orixe e a función desta práctica. Algúns din que esta mutilación, antiestética aos ollos dos esclavistas, foi imposta polos homes para protexer ás súas mulleres das incursións esclavistas. Só as mulleres que pertencen a unha casta superior teñen dereito a levar os pratos labiais, que se mostran con orgullo cando camiñan polo pobo en compañía do seu esposo e fillos. Pobo Mursi de Dargui no Parque Nacional Mago, preto de Linka. Etiopía. Setembro e outubro de 2007

Iceberg entre a Illa Paulet e as Illas Shetland do Sur, no Mar de Weddell. A nivel do mar, os niveis de flotación anteriores son claramente visibles no xeo que foi puído polo movemento constante do océano. No alto, unha forma semellante a unha torre de castelo foi tallada pola erosión eólica e as pezas encostadas de xeo. Península Antártica. Xaneiro e febreiro de 2005.

Iceberg entre a Illa Paulet e as Illas Shetland do Sur, no Mar de Weddell. A nivel do mar, os niveis de flotación anteriores son claramente visibles no xeo que foi puído polo movemento constante do océano. No alto, unha forma semellante a unha torre de castelo foi tallada pola erosión eólica e as pezas encostadas de xeo. Península Antártica. Xaneiro e febreiro de 2005.

Acaba de aparecer un documental do que o  fotógrafo é obxecto e protagonista: O sal da Terra. Os directores (o fillo do artista, Juliano Ribeiro Salgado, e o mestre alemán Wim Wenders) mesturan imaxes das viaxes do xenio brasileiro con secuencias do propio Salgado mirando a cámara e narrando a súa  epopea. O resultado é un filme que foi aplaudido case unánimemente no último festival de Cannes (onde competiu na sección Una certa mirada e levou o Premio Especial) e que se estreou en España o 31 de outubro. E antes aínda, xa desde hoxe, podedes empezar a gozar do tráiler de O sal da Terra.

FAMOSOS

Miley Cyrus

Os artistas mozos que máis gañan e os gañadores dos premios radio disney music awards

Os artistas mozos que máis gañan:

JUSTIN BIEBER: Con 20 anos gaña 150 millóns de dólares

Justin era un neno dunha pequena cidade chamada Stratford .Naceu o 1 de marzo de 1994. Desde pequeno encantáballe a música e comezou a subir videos a youtube co sobrenome de Kidraulh. Nun dos seus videos foi descuberto por Scooter Braun que agora é o seu manager. As súas fans chámanse Beliebers e son máis de 52 millóns.Justin púxolles unha estrela no paseo da fama en Hollywood.

Canción Love Me Justin Bieber:

R5 fixo unha versión rock de “LOVE ME”:

MILEY CYRUS: Con 21 anos gaña 170 millóns de dólares

Miley Ray Cyrus, nada como Destiny Hope Cyrus o 23 de novembro de 1992 en Nashville é unha cantante, actriz, compositora, bailarina, escritora, deseñadora e empresaria estadounidense, coñecida sobre todo pola súa actuación na serie de Disney Channel Hannah Montana.

Canción Wrecking Ball Miley Cyrus

Alguén fixo unha versión en galego de “WRECKING BALL”:

RADIO DISNEY MUSIC AWARDS

Os gañadores foron:

Mellor grupo: One Direction

Artista máis comentada: Selena Gómez

Artista con máis estilo: Zendaya

Mellor artista femenina: Demi Lovato

Canción do ano: Comme & Get It de Selena Gómez

Canción favorita de serie ou peli: Let It Go de Frozen

Mellor canción para bailar: Birthday de Selena Gómez

Canción que nos namora: Still Into You de Paramore

Mellores fans: Taylor Swift

Artista revelación: Fifth Harmony

Mellor novo artista: Becky G

Mellor canción para disfrutar cos teus amigos: Me & My Girls de Fifth Harmony

Artista máis top en directo: R5

 GABRIELA PITA LÓPEZ , NOA PARDO RIVERA e ARIADNA CUBA DOVALE

1º E.S.O A